Burcu AYBAT / E-Portfolyo

11-14 Ocak tarihleri arasında Londra’da düzenlenen BETT Show 2011 (British Educational Training and Technology Show) 80′den fazla çalıştay ve 600′den fazla standıyla göz doldurdu. 27. si düzenlenen BETT iki futbol sahası büyüklüğünde iki katlı bir kompleks olan Olimpia’da ziyaretçilere kapılarını açtı. Katıldığım ilk BETT Show olduğu için karşılaştırma yapmam mümkün olmasa da bu sene yoğunluğun arttığını düşünüyorum.  Buna BECTA‘nın (British Educational Communications and Technology Agency) kapanması ve bunun sonucunda da eğitim teknolojileri ile bağlantılı olan tüm kurum ve kuruluşların paniğe kapılmasının etkisi olduğu gibi, eğitim alanında teknolojilerin kullanımının artması ve bu alanda hizmet veren kuruluşların da yaratıcı çözümler ile müşterinin ihtiyacını karşılama yarışı da olabilir.

Peki BETT Show’da kimler vardı? Apple ve Microsoft gibi büyük firmalardan tutun da küçük ölçekli yazılım firmalarına kadar pek çok çeşitlilikte standa rastlamak mümkündü. Çeşitli yazılım ve donanım ürünleri, uzaktan eğitim çözümleri, Moodle ve Frog gibi popüler LMS ler, veli-okul-öğrenci iletişim teknolojileri, destek ürünler, profesyonel gelişim projeleri ve organizasyonları, esnek mobilya üniteleri, laptop şarj üniteleri ve dolapları, kaynak kitaplar ve magazinler, teknik destek ve güvenlik hizmetleri ve daha pek çoğu oradaydı. En ilgi çeken standlar da en gösterişli olanlar ve ipad çekilişleri yapanlar oldu şüphesiz. SMART’ın standında bizim bile iki gün çekilişe katıldığımızı hatta 1 numara ile SMART boardu kaçırdığımızı söylemeden geçemeyeceğim. Tüm standlarda ziyaretçilere büyük ilgi vardı. Ayrıntılı özel gösterimler, belirli saatlerde düzenlenen açık çalıştaylar, hediye çekilişleri ve broşür bolluğu ile benden tam puan aldı. Ayrıca BETT’in organizasyonu da büyük bir profesyonellik ile ele alınmış. Söylentilere göre 30.000 katılımcının dolaştığı bu büyük alanda ne kargaşaya yer vardı ne de beklemeye. Standlardan en beğendiklerim arasında SMART, PROMETHEAN ve FROG yer alıyor. Ama bunların dışında yazılım olarak wow dedirtecek pek birşeye rastlamadım doğrusu. Creaza, every1speaks, World Maths Day, I can Animate, Organic Chemistry, ve sunumuna da katıldığım IRIS benden geçer not aldı. 3D teknolojileri, clickerlar ve visualiserlar fazlasıyla ilgi gördü fuarda. Çeşitli bilgisayar firmalarının laptop sergileri ve Microsoft’un neredeyse tüm fuar alanından duyulan fazlaca gösterişli sunumları da dikkatimizden kaçmadı. Apple ve Adobe’nin standları da oldukça ilgili gördü. Tablet savaşlarında ise ipad açık ara önde gibi. Çeşitli LMS sistemlerinin de boy gösterdiği fakat Moodle çözümlerinin ve Frog’un popülerliğini yenemediği fuara okulumuzun Moodle sistemi Troodle için danışmanlık aldığımız Synergy Learning de katıldı. Diğer Moodle çözümleri üzerine çalışan danışman firmaları inceledikten sonra ne kadar doğru bir karar verdiğimizi görmek sevindiriciydi.

Katıldığım 6 çalıştaydan ilki “Big Society and ICT CPD (continuing professional development) – The way ahead?” Becta’nın kapanması ile bağlantılı olarak finansal ve akademik destek endişelerinin dile getirilmesi ile başladı ve sürekli kişisel gelişimi planlama ve uygulama ile ilgili öneriler sunarak devam etti. Bir network kurulması gerekliliğinden ve öğretmenlere ihtiyaç duydukları kaynaklara ulaşımının sağlanması ve onlara seçme yetkisi verilmesinin faydalı olabileceğinden bahsedildi. Schome projesine ve Naace gibi kişisel gelişim organizasyonlarına değinildi. Kısa ve uzun süreli eğitimler ve kurslar açılabileceğinden söz eden konuşmacı öğretmenlerin başarılarının ve çabalarının görülmesi ve tanınmasının önemli olduğunu vurguladı. Öğretmenlerin profesyonel anlamda destek alabilecekleri ve beklentilerini, hedeflerini ve sorularını  paylaşabilecekleri bir ortam yaratılması gerekliliği üzerinde durdu. Teachmeets uygulamasını buna bir örnek olarak gösteren konuşmacı, her okulun bu etkinliği kolaylıkla okul içi ve dışı ortamlarda uygulayabileceğinden söz etti. Teachmeet öğretmenlerin 2-7 dakika çalışma arkadaşlarına sınıf içi uygulamalarını sunduğu bir etkinlik. Bölüm bazında haftalık toplantılarda da uygulanabileceğini düşündüğüm basit ama kullanışlı bir fikir.

“Eğer ok ise hiçbir zaman yeterli değildir!” sloganıyla başlayan ”Creating an innovative repository for lessons observations and best practice” ise daha önce de sözünü ettiğim IRIS projesi ile ilgili. IRIS ilk başta olur mu böyle şey dediğiniz ve eğer üzerinde biraz daha düşünüp doğru uygulandığında duvarları yıkmanızı sağlayacak bir fikir. Bu projedeki hedef ders gözlemlerini daha etkili hale getirmek. Buna göre sınıfa 360 derece çekim yapabilen bir kamera yerleştiriliyor ve öğretmenin isteği dahilinde gözlemci başka bir ortamda IRIS’ın özel platformu sayesinde dersi gözlemleyebiliyor. Bu sistemde gözlemci eşzamanlı olarak yorumlarını ekleyebiliyor ve öğretmen de bu süreçte ya da daha sonrasında isterse bu yorumları görebiliyor. Kayıtların öğretmen tarafından sahiplenilmesi sayesinde endişe hissini en aza indirmeye çalıştıklarına değinen konuşmacı, öğretmenlerin bu yöntem sayesinde derslerine ve kendilerine yönelik dönüşümlü düşünme yapabildiklerine değindi. Ayrıca sistem istenirse öğrenci gözlemi için de kullanılabiliyor. Böyle bir metodun öğretmen değerlendirme sürecinden çok koçluk sistemi ile daha uyumlu çalışabileceği görüşündeyim.

İlginç başlığı ile dikkatimi çeken ”Smoke, Mirrors, White Elephants and Learning Platforms” bir LMS’in adaptasyon sürecini anlatan, şaşırtıcı şekilde hiç bir platformun reklamını yapmayan ve bana göre çalıştaylar arasında en faydalı bulduğım sunum oldu. 31 Ocakta kapanacağını duyuran BECTA’nın adaptasyon adımlarını (Farkındalık, Geliştirme, Adaptasyon, Entegrasyon ve Dönüşüm) incelemek çok faydalı. Site kapanmadan dökümanları arşivlemenizde fayda var. Kültürel olarak öğrenme yönetim sistemlerinin adaptasyonunda bazı barıyerlerimiz olduğuna değinen konuşmacı, öğretmenlerin bu tür ortamların başlarına fazla iş çıkarmalarından endişe duyduklarına değindi ve ekledi: “Bu tür platformlar aslında öğretmenlerin başına fazla iş değil farklı işler çıkarıyor.” Değindiği kritik bir nokta vardı ki o da bu adaptasyon sürecinde kullanıcılarımızı çok iyi tanımamız gerekliliğiydi.  Herhangi bir adaptasyon sürecinde kullanıcıların bir çan eğrisi şeklinde dağıldığını söyledi ve bu çan eğrisini 5 alana böldü. Çan eğrisinin sol yarısında bulunan ilk alanda “yeniliği çıkaranlar (innovator)” yer alıyor. Onları “erken adapte (early adaptors)” olanlar izliyor. Ve sol yarı “erken çoğunluk (early majority)” ile bitiyor. Daha sonra çan eğrisinin sağ yarısı ”geç çoğunluk (late majority)” ve “geride kalanlar (laggards)” ile tamamlanıyor. Konuşmacının üzerinde durduğu konu ise bir sistemin adaptasyonunun bir şey yapılmaz ise erken adapte olanlardan sonra duracağıydı. Çoğunluğun bu sistemi kullanmaları için ise stratejik bazı planların ve uygulamaların gerçekleştirilmesi gerekliliğiydi. Bu yüzden kullanıcılarımızı çok iyi tanımamızı ve buna göre süreci planlamamızı önerdi. Bunun için de şu örneği verdi. “Erken adapte olanların diğerlerinden farkı, olabilecekleri görmek ve ihtimalleri sezmek. Diğerleri ise örnek görmeye ve nasıl yapıldığını anlamak için desteğe ihtiyaç duyuyorlar. Eğer bunları verebilirseniz adaptasyon daha kolay olabilir.” Etkileyici! Bence bu çıkarım tüm yeniliklerin adaptasyon süreçleri için kullanılabilir.

Okulumuzda da uygulamayı düşündüğümüz e-güvenlik akreditasyon programı ile ilgili sunum “Transforming Esafety provision: 360 degree safe, e safety mark” oldukça faydalıydı. BETT winner olarak da bu seneki BETT showa damgasını vuran 360 Esafety aslında pek çok kurumun önemseyip önemsememek arasında kaldığı bir konu ile ilgili danışmanlık yapıyor. Bu sistem okullara kendilerini değerlendirmelerini ve bu değerlendirmeye göre de yapılması gerekenleri çıkarmalarını sağlıyor. 547 okul ile yaptıkları değerlendirme sonucunda en çok öne çıkan sorun ise e güvenlik ile ilgili eğitimlerin kalitesi olmuş. Bunun için de bize önerileri “İyi bir içerik edinin ve müfredatınıza entegre edin!” oldu.

Kalan diğer iki oturumdan biri Visualiser diğeri de 31 Must Tools ile ilgiliydi. Visualiserın okulumuzda da kullanımına başlanması ile ilgimin bu sunuma çekildiğini söyleyebilirim. Bilmediğim bir şeye deyinmese de bu araçların daha gelişmiş özelliklerini izlemiş oldum. Laptop ile birlikte kullanımını sağlayan dock station büyük olduğu için sınıflarımızda kullanımı pek pratik olmasa da özel durumlar için kullanılabilir. Özellikle bilgisayarınıza yükleyebileceğiniz özel yazılımlar sayesinde animasyon ve klipler yaratmak mümkün. Standları gezerken de Genee ve Elmo gibi popüler visualiserları deneme fırsatı yakaladım. 31 Must Tools ise tam bir hayal kırıklığı olmakla birlikte Freedman’ın listesini belki siz okuyucularımın ilgisini çeker düşüncesiyle paylaşmak istedim.

Reklam ve broşür bolluğu içeren bir BETT’i geride bıraktık. Her ne kadar pek çok kişiden bu fuar ile ilgili klişe yorumlar ve eleştiriler duymuş olsam da benim için son derece faydalı bir etkinlik oldu. Hem popüler eğilimleri görmek hem de yeni çıkan teknolojilerle tanışmak işin keyifli ve heyecan verici yanıydı. Tekrar gider misin deseler, giderim!

Bir Sonbahar Öğretmenler Konferansı’nı daha geride bıraktık. 350′den fazla sunumun yer aldığı konferans oldukça hareketliydi. Farklı seviye ve alanlara hitap eden sunumlar arasında eğitim teknolojileri ile ilgili olanlar bir elin parmaklarını geçemeyecek kadar azdı. Sunum yapan kişilerin de branş öğretmenleri ya da sınıf öğretmenleri olduğunu söylemeden geçemeyeceğim. Bu öğretmenleri cesaretleri ve yaratıcılıklarından dolayı tebrik etmekle birlikte teknoloji alanında akademik geçmişe sahip arkadaşlarımızın nerelerde saklandığını da merak etmiyor değilim. Ülkemizde eğitim teknolojileri anlamında pek çok gelişmeyi takip edemediğimiz ve uygulayamadığımız gerçeğini teknoloji alanında uzmanlaşmış meslektaşlarımın yeterince paylaşımda bulunmadıklarına bağlayabilir miyiz?

Katıldığım ilk sunum bir süredir üzerinde yoğun olarak çalıştığım Moodle ile ilgili oldu. Özel Tarsus Amerikan Koleji’nden Mehmet beyin yaptığı sunum Moodle uygulamalarını okulda sürdüren pek çok okul için tekrar niteliğindeydi. Hem teknik hem de sürece dair gözlemlerini ve çalışmalarını bizimle sunumunda paylaşan Mehmet bey ayrıca web sitesinde tüm internet kullanıcıları ile de paylaşıyor. Bu Moodle sitesini ziyaret ederek Mehmet beyin açtığı kursa kayıt olabilir ve Moodle ile ilgili daha fazla bilgi edinebilirsiniz. Bu sunumda dikkat çeken bir konu da Moodle’ın sadece eğitimsel amaçla değil okulun Intraneti olarak da  kullanılabileceğiydi. Moodle kullanımının yaygınlaşması için mentor sisteminin faydalı olabileceğine ve eğitimlerin de bölümlere özel yapılması gerekliliğine değindi. Moodle ile ilgili piyasada oldukça zengin içerikli kitaplardan söz etti ve yine faydalı olabilecek bir ayrıntı  olan turnitin kullanıcılarının Moodle ile bir plug-in yardımıyla enetgrasyon sağlayabileceklerini ekledi.

İkinci katıldığım sunumda Darüşşafaka okullarından bir fizik ve matematik öğretmeninin disiplinlerarası bir WebQuest çalışması tanıtıldı. Peki WebQuest nedir? WebQuest sorgulama tabanlı bir ders modelidir. WebQuest aktivitelerinde öğrenciler web üzerinde araştırma yaparak verilen senaryodaki ürünü oluşturabilmek için bir dizi görevi yerine getirirler. WebQuest’in en can alıcı noktası verilen senaryoda her öğrencinin büründüğü farklı bir rol olmasıdır. Çoğunlukla görevler grup halinde ele alınır ve ürün yine gruplar içerisinde oluşturulur. WebQuest fikri internetin yaygınlaşması ile özellikle 90′lı yıllarda popüler olmuştu. Internetin akıl almaz genişlemesi ile hem çevrimiçi kaynakların güvenilirliğini değerlendirme zorluğu hem de web 2.0 teknolojilerinin hayatımızı işgal etmesi yüzünden WebQuest de eski popülerliğini yitirdi. Aslında bir öğretmen olarak WebQuest çalışması ile yapay bir ortam yaratmak yerine etkileşimi ve doğal işbirliğini sağlayan Web 2.0 araçlarını kullanmayı tercih ederdim. Ama yine de bu da bir eğitim yöntemi ve sunum yapan okul da işe yaradığını bize pek çok kanıt ile göstermeye çalıştı. Çalışmanın disiplinlerarası olması kendisini değerli kılıyor. Ayrıca kaynakları öğretmenlerin webde taraması ve öğrencilere kaynak listesi sunması her ne kadar yönteme bir ölçüde ters düşse de büyük bir zaman ve emek gerektiriyor. Keşke çalışma bir blog kullanılarak çevrimiçi olarak öğrencilerle paylaşılsaydı. Böylece çalışmanın web tarama kısmı sınıf dışında, asıl önemli kısmı olan tartışmaların ve ürün yaratma süreçlerinin yoğunlukta olduğu görev ve sonuç kısmı sınıfta yapılabilirdi. Halbuki bu örnekte tam tersiydi.

Diğer katıldığım bir sunum ise daha önce projeyi başlatarak ve yöneterek görev aldığım Enka Okulları’nın blog projesi oldu. Enka Okulları 3 seneden bu yana eportfolyo ile ilgili çalışmalarını sürdürerek diğer okullara bir örnek oluşturuyor. Blog kullanımı ile de eportfolyo projesi evrimleşti. Bu proje ile ilgili ayrıntılı bilgileri sunumlarımdan edinebilirsiniz.

Tartışmasız en iddalı sunum tam ismi olmasa da sloganı “Facebook in Moodle out!” oldu. Sadece bizim okulumuzdan 10 kişinin katıldığı bu sunum acaba Moodle out mu? sorusunu beynimde canlandırsa da sunum sonunda pek de içeriğin bu sloganla örtüşmediğini düşündüm. Verilen mesaj daha çok “Dışarıda o kadar güzel araçlar var ki! Bedava, kolay ve hızlı. Ne duruyorsunuz?” oldu. Kesinlikle katılıyorum. Ne duruyorsunuz? Öğrencilerin dijital yerli olmasından başlayarak öğrencilerin internette kullanabilecekleri (hatta zaten sosyal hayatlarında kullandıkları) bu muhteşem araçları öğrenme sürecinde de kullanabileceklerini tartışan öğretmenler vakit almayan, işlerini kolaylaştıran araçları tercih ettiklerine de değindiler. Bu konuda o kadar çok blog yazılarımda değindim ki tekrarını gereksiz buluyorum.

Artık aynı konuları dinlemekten sıkılan bir katılımcı olarak son oturumu tamamen uzmanlık alanım dışında bir konuyu seçtim. Eleştirel düşünme. Eleştirel düşünme tekniği ile yapılan aktivitelerde üç aşamadan geçildiğini öğrendim. Beklenti oluşturma, bilgiyi inşaa etme ve birleştirme. Uygulama yapma fırsatı bulduğumuz bu sunumda açıkçası bakış açım az da olsa değişti diyebilirim. Teknoloji destekli tüm etkinliklerde eleştirel düşünme aşamalarına yer verilmeli diye düşünüyorum. Eleştirel düşünceye yer vermeyen teknoloji destekli etkinliklerde öğrencilerin geçtikleri süreçler ve ortaya çıkardıkları ürünler ne yazık ki birbirinin kopyası olmaktan öteye gidemiyor.

Bir sonraki konferans Enka Okulları’nda yapılacak. Umarım eğitim teknolojileri alanında daha yaratıcı örnekler görme fırsatı yakalarız.

“Bir kez olsun uygulamanız beklenen rutinleri, işlemeniz gereken içeriği, cevaplamanız gereken soruları ve çözmeniz gereken sorunları unutun ve ‘Hayalimdeki mükemmel okul nasıl?’ sorusunu cevaplayın” dedi son konuşmacı Fons van den Berg. Yoğun geçen üç günlük konferansın (European Laptop Institute, 29-31, October, Hague) sonunda açıkçası kendime sormadığım tek soru buydu. Laptop var ya da yok hayalimdeki okulda hayat boyu öğrenmeyi ilke edinmiş, gelişime açık insanlar var. Başka bir konuşmacı Johnson Jacob da “myth or real?” başlığı altında öğrenmeyi dönüştürenin (transform) teknoloji değil insanlar olduğuna değinmişti. Bu noktadan yola çıkarsak hayat boyu öğrenen topluluklarda mükemmele ulaşmak mümkün diyebilir miyiz?
20 senelik 1:1 laptop uygulama tecrübeleri sonunda, üzerine yapışmış “artık tartışmayı bırakın ve kabul edin” havası ile sahnede ilk yerini alan Gary Stager oldu. Blogunda Avustralya’da 90’lı yıllarda başlattığı ilk laptop uygulamaları ile kendini tanıtan Gary, o günden bu yana pek çok okula danışmanlık yapmış. Hem “Laptop ile yapabileceğiniz 10 şey” hem de “20 yılda öğrendiğim 20 şey” isimli sunum tüm katılımcılar için oldukça yol göstericiydi. Konferans için hazırlamış olduğu web sayfası ise dolu dolu ve bu konuda detaylı bilgi arayanlar için güvenilir bir kaynak. Gary ile yaptığımız bir sohbette, kendisi konferansta değinilen tüm uygulamalar ve web 2.0 araçlarının genelde dil öğrenimi ve sosyal bilimler alanlarına yönelik olduğu, aslında matematik, fen bilimleri, müzik ve sanat gibi alanlarda da çok etkili uygulamalar yapılabileceği yorumunda bulundu. Ona göre kişisel laptoplarımız bir stüdyo, bir laboratuvar ya da bir yayınevi oluveriyordu. Böylece bizlere de bir bilim adamı, matematikçi ya da mühendis olabilme gücü veriyordu. Katılmamak elde değil. Geçen sene Mart ayında Prag’da katıldığım bir konferansta inceleme fırsatı bulduğum “challenge-based learning” uygulamalarından biri aklıma geldi. Küçük mimarlar gerçek bir müze üzerinde çalışmışlar ve hazırladıkları üç boyutlu çizimlerini bizlere tanıtırken ne kadar da gururlanmışlardı.
İkinci gün konferansın açılışını yapan John Davitt oldu. Zaten tüm izleyiciler tarafından bilinen birkaç klişe cümleden farklı birşey paylaştığını söyleyemeyesem de bu konuşmada beğendiğim tek şey Davitt’in öğrenmeyi göstermenin 250’den fazla yolu olduğuna değinmesi ve bunun da teknoloji ile kolaylaştığını söylemesiydi. Yaz-konuş-göster-dinle’nin ötesine geçerek takip etmek, çizmek, karşılaştırmak, paylaşmak, işbirliğinde bulunmak, filme çekmek, kaydetmek, özetlemek, denemek, tekrar yapmak ve yaratmak. Teknoloji ile hepsi kolay, hızlı ve erişilebilir. 1956’dan kalma Bloom’un Taxonomy’sindeki bilişsel kategorilerin değiştiğine değinen konuşmacı Jacob da teknoloji ile birlikte yaratmanın artık değerlendirmenin yanında en tepede olduğuna dikkat çekti. Bu dönüşüm geçiren ünlü ters piramiti Bloom’un öğrencisi Anderson 2000’lerin başında bize tanıtmıştı.

http://www.nwlink.com/~donclark/hrd/bloom.html

Eportfolyo’nun kalbi ve ruhu olarak (Helen Barrett) nitelendirilen dönüşümlü düşünme (reflection)’nin de pek çok farklı modelinin içinde kuşkusuz ki Gibbs’in modeli en popülerlerinden. Bu modeldeki dönüşümlü düşünme sürecinde Bloom’un (Anderson’un geliştirdiği versiyonunun) taxonomisinin bilişsel tüm kategorilerine değinildiği gözden kaçmıyor. Teknolojinin eğer bilişsel süreçler üzerindeki etkisini kabul ediyorsak ki – bu süreçleri dönüştürdüğü gibi hem de piramitteki yerlerini bile değiştirebiliyor- dönüşümlü düşünme üzerindeki etkisini de kabul edebiliriz. Bu konu üzerinde daha detaylı tartışmak ilginç olabilir.

http://en.wikipedia.org/wiki/File:Steph_Gib_Model.jpg

Teknoloji eğitim kuramlarını dönüştüre dursun acaba okullar nasıl değişiyor ve dönüşüyor? American School of Hague’de kusursuz bir misafirperverlik ile gerçekleşen organizasyona dünyanın dört biryanındaki pekçok okuldan öğretmenler, okul yöneticileri, IT direktörleri, IT destek ekipleri ve öğretim teknologları katıldı. Öğrenmeye tutukun bu kadar insanın birarada bulunduğu konferanslar az görülmüştür. John Davitt’in ardından peşisıra devam eden oturumlar katılımcıların ilgi alanlarına göre seçebilecekleri şekilde dağıtılmıştı. International School of Prague’dan John Mikton’ın oturumunda (Laptops: Shift Responsibilities to the User) laptop programını uygulamak isteyen okullar için bir dizi öneriler paketi ile karşılaştık. Adından da anlaşılabileceği gibi oturumun vermek istediği mesaj “Bırakın öğrenciler kendi laptoplarına sahip çıksın.” oldu. Web 2.0 teknolojilerinin okullarında yoğun olarak kullanıldığını ve böylece zamanlarını, kaynaklarını ve enerjilerini teknolojileri desteklemek için değil entegrasyonu desteklemek için harcadıklarına değindi. John Mikton’un ekibi ile diğer tüm laptop okulları ekiplerinin ortak noktası ise liderlik oldu. Projenin yöneticilerinin IT ekibi değil okul yönetimi olması gerektiği üzerinde hemfikirdiler. Mikton “Yeni mi başlamak istiyorsunuz, önce tüm okulunuzu kablosuz ağla donatın, sunucularınızdan kurtulun, öğrencilerin kişisel laptoplarını getirmelerini ve sorumluluğunu edinmelerini sağlayın ve sürecinizi basit tutun.” sözleriyle sunumunu tamamladı. En eski laptop uygulamacısı olan American School of Bombay’dan Shabbi Luthra “Designing a Successful 1-to-1 Program” isimli sunumda “Önce hedeflerinizi belirleyin, hazır olup olmadığınızı kontrol edin ve süreciniz hakkında sürekli geri bildirim alarak değerlendirin.” yorumunda bulundu. Senede iki kez süreçlerini değerlendirmeye aldıklarını söyleyen Shabbi kişisel gelişimin ve teknolojinin birlikte ele alınması gerektiğini çünkü öğretmenlik mesleğinin doğasının değiştiğini ifade etti. Bu değişimle birlikte okulların da yeniden yapılandırmaya gitmesi gerektiğini paylaştı. 700 öğrencisi bulunan American School Bombay’da tüm öğrenciler kişisel laptoplarını kullanıyor. 6 farklı laptop modeli ile çalışan okulun IT direktörü Shabbi “Hangi tip laptopu seçtiğiniz kullandığınız yazılımlara bağlı” dedi. Sunumda izleyiciler arasında bulunan bir fen öğretmenin tablet pclerin özellikle matematik ve fen bilimleri alanlarında daha kullanışlı olduğuna değinmesi bir öğretmen gözünden bakmamıza da yardımcı oldu. Laptop programına balıklama atlayan Zurich International Schools ise 3 yılda zoru başararak 1400 öğrencisi ile uygulamaya geçmiş. Her iki okul da yaşadıkları sıkıntılara ve karşılaştıkları problemlere değinmeseler de uygulamalarından hoşnut olduklarını ifade etmekten geri kalmadılar. 7. Sınıflar ile uygulamaya 3 yıl önce başlayan evsahibi American School of Hague’dan Marcus’a neden 7. Sınıf düzeyi ile başladıklarını sorduğumda cevap beklediğim gibiydi. Bu gruptaki öğretmenlerin hem teknoloji becerilerinin daha iyi olduğundan hem de gönüllü olduklarından söz etti. Lisede laptop kullanımına geçişde ise biraz daha farklı bir strateji izlediklerine değindi. Tüm departmanlarda bu programın uygulanıp uygulanmayacağı ile ilgili bir oylama yapılmış olması geçişin daha demokratik bir süreç içerisinde gerçekleştiğini bize gösteriyor. Karşılaştığınız en büyük üç sorun ne oldu diye sorduğumda ise Marcus “teknoloji desteği, öğretmen direnişi ve karma sınıflar” cevabını verdi. Hem öğrenciler hem de öğetmenler için oryantasyon programının öneminde değinen Marcus ayrıca öğretmenlerin laptop uygulamalarını çalışma arkadaşları ile paylaştıklarını ve müfredat haritalarında da planlarını yayınladıklarına değindi.

Son günün kahramanı 25 seneden bu yana öğretmenlik yapan Tim Rylands oldu. Tim tüm dünyayı dolaşıyor ve pekçok okulda hem öğrencilerin hem de öğretmenlerin katıldığı çalıştaylar düzenliyor. Tim’in blogu hem güncel hem de katıldığı tüm çalıştaylar ile ilgili bilgiler içeriyor. Oyun tabanlı öğrenme ile ilgili örnekler verdiği sunumunda pekçok web 2.0 aracını da bize tanıttı. Tim, bir öğretmenin bu araçları kullanarak ve oyun tabanlı öğretim stratejisini uygulayarak beklenen tüm içeriği veremese de hedefi onikiden vurabileceği mesajını verdi.

Leiden’e gidip müthiş pancakelerinden yemeden olmaz. Dört kişilik grubumuz konferans öncesinde bu cici şehri gezerken dışarıdan çok çekici görünen bir restorana girdik ve hepimiz beklemediğimiz ölçüde büyük ve birbirinden lezzetli pancakeleri ısmarladık. Pancake geldiği an duraksadım. Nasıl yiyecektim? Şekli pizzaya benzediği için üçgen parçalar kesmeyi ve kestiğim parçaları da yuvarlamayı denedim. Yarısına gelene kadar da tabaktan gözümü ayıramadım ve diğerleri nasıl yedi diye hiç dert etmedim. Çünkü çok açtım ve pancake o kadar lezzetliydi ki. Bir de baktım herkes birbirinden farklı şekilde yiyor. Karşımda oturan arkadaşım dikey ve yatay kesikler yapmış ve pancakeı karelere bölmüş. Onun yanındaki karelerle yetinmemiş tabağını birbirinden farklı geometrik parçalarla süslemiş. Yanımdaki arkadaşım ise hiçbiri birbirine benzemeyen parçaları birer birer mideye indiriyor. Şu an düşünüyorum da laptop programı da bundan farklı olmayacak gibi. Hayal mi, gerçek mi, yoksa devasa bir pancake mi? Göreceğiz.